belachelijk gewoon!

Het is toch gewoon belachelijk!!!
Dat een vrouw van mijn leeftijd zich bezig moet houden met zaken als rouwbrieven, crematie, gedachtenis-prentjes, bloemen, muziek en zoveel meer..... Af en toe wordt ik daar zooooo ontzettend boos van! Ik vind het zo oneerlijk!!! Ik heb ons leventje zo met zorg en liefde en toewijding gemaakt tot wat het nu is... We hebben alles wat een mens zich zou wensen. We wonen in een huis wat een thuis is geworden , mede door mijn handen... En nu moet ik datalles  achterlaten, alsof het niks is... Mag ik daar even heel triest over worden?
Alles voor niks? Een weggegooid leven...? Nee dat ook weer niet.... maar het is niet áf... Ik vind het moeilijk, dit afscheid nemen... De pijn in mijn lijf versterkt alleen maar dat gevoel... het komt naderbij... en toch weet je het ook niet. Wat een klotespelletje dat het leven met me speelt. En altijd al heeft gedaan! Als het niet het ene was dan was het wel het andere..... Mijn droom van een boek schrijven kan ik ook wel op mijn buik schrijven! Staat zoveel op papier, zoveel dagboeken, zoveel verhalen... maar de tijd ontbreekt om dat in te voeren op de computer.... ach what the hell! Is natuurlijk ook helemaal niet boeiend....
Weltrusten! Morgen gaan we er weer tegenaan, met goede moed! xxx

op controle en weer opgelucht naar huis!

pfoe!!!! Weer gerustgesteld! Alle waardes van het bloed zijn binnen de normen. Niks geks. 
Om 16.15 konden we weer terecht bij de zo kundige Dr. Geboers. Zelfs zonder wachttijden!

Het is zo raar..... nu verwachtte ik gewoon bijna dat er iets was, zo beroerd dat ik me voelde...En dan blijkt er geen aantoonbaar oorzaak te zijn...

De dokter is grondig en vraagt alles, voert het in in de computer en dan ook nog lichamelijk onderzoek. Voelen en kloppen overal. Buik, rug, hals. Ik waardeer zo erg haar goede zorgen, hoe kan ik haar ooit bedanken??  Als ik me vrijdag nog slecht voel moet ik bellen.

Marco is er gelukkig bij en vraagt nog dingen... Ik ben helemaal van de wap en dingen komen ook niet binnen.... door de duizelingen denk ik...

Vandaag zijn er ook weer een paar scans ingepland. Ook die van de schedel alweer... Voor mijn gevoel te snel allemaal, maar het moet gewoon... Zo half afwezig hoor ik toe hoe de secretaresse belt voor de scans en er vriendelijk maar dringend nadruk op legt dat het sneller moet omdat het wel een oncologiepatiënt betreft.... slik.... Wil bijna tussenbeide vallen en zeggen, geeft niet ik wacht wel!!! Even later wordt er teruggebeld dat ik er toch tussen kan... Gatverdamme toch!!!

8 juli

Morgen naar dokter Geboers voor de uitslag van de scan en bloed onderzoeken of ik overmorgen chemo krijg. Het bloed zal wel goed zijn. Voel me vrij goed en niet te moe... Maar over de scan maak ik me wel een beetje zorgen. Nu weer zo'n druk in mijn hoofd en achter mijn oogbollen (hoe zeg je dat netjes?) Het is nu avond dat ik dit schrijf en dan heb ik altijd wel meer last...
In mijn hals breid zich het gebied uit. Nu voel ik het ook in het midden, ter hoogte van dat 'kuiltje'. Ik weet zeker dat het fout is. Voelt hetzelfde als rechts waar de tumor zit, wat ook groter lijkt te worden. Ik voel het zo duidelijk. De linkerkant voelde ik pas een paar weken geleden... Nu voel ik het ook met gewoon slikken... Als ik moe ben erger...

ziek

Gisteravond was schrikken. Ik voelde me zo ziek. De buikpijn was niet te harden. Bovenin de buik. (ik heb nooit buikpijn!) Ik kon geen enkele positie vinden waarin de pijn minder werd. Wegpuffen hielp niet, ontspanningsoefeningen niet, op handen en knieën op de grond ook niet... Koude zweet over mijn lijf. Zo bang. D'r ging van alles door me heen. Dat het nu ging beginnen. Het punt waar we zo bang voor zijn. Dat er iets is waardoor het ineens heel snel gaat. Om 20.00 wist ik het zeker; ik wilde naar 't ziekenhuis.   Marco deed zijn schoenen al aan. Lars vroeg of hij mee mocht. En ik ging even iets fatsoenlijks aantrekken en mezelf besproeien met deo om de lucht van ziek zijn te verdrijven. En terwijl ik dit allemaal aan het doen was... verdween de pijn...... NAH!!! Vol ongeloof maar heel blij dat het weer ging, op de bank. Niks gegeten, dat durfde ik niet. Geen last meer gehad! Pfoe!!!!

maandag

off-day...........

Woensdag heel vroeg 5 juni

's Nachts een erge bloedneus gehad het bleef er maar uitstromen! Heel veel.... Ibuprofen en nog maar wat proberen te slapen. Raar, zo alleen in een hotelkamer, op de wc in een mooi en chic badkamer... Zit je daar....Was echt een beetje eng!

Drukkende pijn op de borst... eng...

Pijn bij ademen...

Voel me echt NIET GOED. De pijn bij dieper inademen en nu ook bij uitademen lijkt erger te worden. Ook pijntjes in rug en hoofd, niet lekker voelen... Gegoogeld......Pijn�ademen: Bij ernstige longaandoeningen zoals het vergaan van de longblaasjes en longkanker, verdwijnt de rek en elasticiteit uit de longen. Ademhalen doet pijn omdat de longen niet meer meegeven. Als het mogelijk is zal de arts het slechte deel van de long- of een hele aangetaste long verwijderen. Zijn beide longen aangetast dan is pijnbestrijding, vaak door middel van chemotherapie, de enige oplossing.

Gelukkig heb ik morgen een afspraak bij Dr. Geboers. Anders zou ik bellen. En dat doe ik niet makkelijk...

Monique... afscheid....

Afscheid van Monique. Ik ben alleen gegaan... Zo onwerkelijk nog. Wat waren ze allemaal dapper. Niet te geloven. Ik heb haar gezien. Had ik misschien niet moeten doen... Ach arme maatje, wat een kutzooi he!
Wat zal ik jouw 'weten hoe het is' missen!!!

 

Deze foto is gemaakt op de terugweg naar huis....

Vrijdag

'S morgens al druk op mijn borst. Benauwd achtig. Stressachtig... beetje eng. Als ik dat nu al voel.... ruggengraat ook een zeurende pijn... maar zin in de dag!

Heel de dag niet goed gevoeld... en tussendoor erg verdrietig.
Marco kwam ook verdrietig en boos thuis. Had een niet fijn gesprek gehad op het werk over zorgverlof.... Dat hij dan 70% ontvangt... Was hij niet mee eens... 

naar zee

Zondagdagochtend... besloten "we gaan naar zee". Lars wilde blijven liggen dus wij tweetjes. We hebben heel veel kunnen bespreken. We zitten met heel veel op dezelfde lijn. Fijn. Ondanks de zware kost hebben we toch genoten!

in de wachtkamer van de oncoloog

12-2.        Allebei bang als hell!

verdict nr 2...

Dr. Geboers...... slechter als verwacht......




moet ik nog schrijven....

zondag

Zolang we niet denken gaat het goed.  Maar nu, eind van de middag, begin ik toch wel weer angst te voelen... Marco ook, ik zie de zorg weer op zijn gezicht... En dat maakt mij ook bang want Marco is geen zeikerd...

Bioptie

Vandaag zijn we voor een echo en biopsie naar Mol geweest. De reactie van de dokter was niet hoopgevend. Er zit duidelijk iets maar WAT moeten ze onderzoeken. Allebei jankend in de auto naar huis.

controle gynaecoloog

Stond al een afspraak gepland met dr. Cochet voor controle van spiraaltje. Dat boeide me niet, heb gelijk verteld van de bult. Ze voelde. Was waarschijnlijk een opgezette klier maar de reden van zoiets zou van alles kunnen zijn. Ontsteking, of ik ziek ben geweest? Nee. Dan toch maar doorsturen voor een echo en biopsie. Ik schrok. Nee toch, niet weer. Ze schreef meteen de verwijzing maar ik gaf aan dat ik het nog even tot vrijdag aan zou kijken, misschien zou het vanzelf wel weggaan. Vrijdag moest ik dan maar bellen en de assistent zou dan een afspraak maken voor mij in 't ziekenhuis... de verwijsbrief kreeg ik al mee.