dank

 

mijn mannen zijn een ontzettend grote steun...

Ben veel van het padje af... in de heldere momenten probeer ik nog van alles te schrijven.
Het is lastig om nog maar weinig te kunnen horen. Kan met moeite gesprekken volgen. Veel dingen hier in huis gaan langs me heen. Ongewild want ik wil nog ALLES bijhouden!!! Toch weer veel van mijn lijstje af kunnen strepen vandaag. Dankbaar...

High tea...

Marie-Louise hadden we onlangs een cadeau-bon gegeven voor een High Tea... Voor haar verjaardag. Natuurlijk mocht zij kiezen waar en ook met wie... maar dat was al besproken... zij en ikke dus... Vorige week een dag geprikt, dan zou zij ook herfstvakantie hebben...
Geleidelijk door de week ging het steeds minder goed. Tegen Marco had ik in het begin van de week al te kennen gegeven dat ik 'zo' niet dat stuk zou durven/moeten rijden... Nog een stukje verder de week in heb ik gevraagd of hij me dan zou kunnen brengen..... Moeilijk om te vragen, jawel.... Maar ik wilde koste wat kost het niet afzeggen voor Marie-Louise. Ik voelde dat ze er veel zin in had en ik wilde haar echt niet teleurstellen. Maar donderdagavond gaf ik voor mezelf toe dat dit echt geen goed idee was... Naast alle andere dingetjes die er zijn zou ik haar waarschijnlijk niet eens kunnen verstaan in zo'n restaurantje... Hier thuis in rust een gesprek volgen is al niet te doen. Dus heb ik haar een berichtje gestuurd... Dat het écht niet ging en of ze dan niet naar mij kon komen.... Heeeeeeel erg moeilijk om te vragen... Maar ik weet dat ik dat bij haar kan...
We hebben samen hier een heel waardevol fijne middag gehad. Eentje om nooit te vergeten. Ze liet me keer op keer huilen op haar schouder. Als een kind heb ik gejankt, met vette uithalen. En dat kon bij haar... Haar rust straalde zo door dat ik er voelbaar rustiger van werd. Nog nooit hebben we elkaar eigenlijk zo dichtbij toegelaten... Wat mooi dat we dat nu hebben gekund... Dankbaar. xxxxxxx

mini High-Tea'tje dan maar

helende handen...

 Vanmorgen voelde ik het zo sterk... ik wilde een foto van deze bijzondere handen!
Elke week kom ik bij Kim voor lymfedrainage.
En elke keer ben ik haar dankbaar voor wat zij doet.
voor de rust die ze uitstraalt...
voor de steun en goede gesprekken...
 voor wat voor plekje ze is gaan innemen in mijn leventje en in mijn hart.
Dat weet ze niet, ze leest ook niet deze blog, maar ik weet zeker dat ze het voelt.
Lieve Kim, ik hou van je!!

maandag... voor de meiden van oncologie

 

Aangezien het er naar uitziet dat ik nooit meer op het daghospitaal hoef te komen voor chemotherapie :-(.......een klein bedankje. Deze meiden maakten iets vervelends tot iets wat best wel gezellig was..... Toen ik het ging afgeven verwachtte ik dat er niemand meer zou zijn omdat het heel laat op de middag was. Dan zou ik het gewoon op de balie zetten en klaar... Maar ik doe die deur open en daar staat Bieke. Met haar grote vriendelijke glimlach! Mijn lievelingsverpleegster!!! Het had weer zo moeten zijn!!! 

wat zegt een steen....

...het kan veel zeggen...
Deze kreeg ik vandaag van Christel die, met haar man Kurt* en mij in gedachten, de Mont Ventoux heeft beklommen met de fiets, vorige week. Deze steen heeft ze meegenomen van de top... die ze met trots heeft gehaald. En ook eentje voor Kurt, die nu bij zijn urn staat...
Machtig mooi vind ik dit.
Het gebaar.
Gewoon een steen, maar wat die met je kan doen....
 

Wat was het toch een mooie dag!
 

vrijdag

Gelukkig heb ik mijn date voor vandaag niet af hoeven zeggen!!!!!
Lekker zelf in den otto naartoe gereden, wat voelt dat toch machtig!
Geweldig fijn gebabbeld, zoals altijd, daar praat ik echt VEULS TEVEUL!!!!!
Maar wat doet het goed! Niet te beschrijven!

Toch wel heel veel om weer dankbaar voor te zijn vandaag!