huilen

Gisteren was ik zo chagrijnig. Terneergeslagen is misschien een beter woord. De vooruitzicht om weer naar het ziekenhuis te gaan staat me steeds meer tegen... Zit zelfs al uitwegen te zoeken. Als ik nu gewoon even bel dat ik niet kom... oh nee, dat gaat helemaal niet.... Vandaag hoefden we pas om 15.00 op Lab te zijn. 16.10 bij de onc. Het wachten duurde vreselijk lang in dat hete bedompte wachthok. Heel erg lang!! Maar dokter A. neemt dan ook wel echt de tijd voor je. Ik vond het een erg fijn gesprek. Ze vroeg ook naar mijn kwaliteit van leven, of ik nog kon genieten, of ik nog leuke dingen doe, of ik nu ánders leef, hoe het met mijn zoon gaat, of hij beseft hoe het ervoor staat, enz enz enz.... Ze luisterde betrokken en vertelde ook over een verlies binnen haar eigen familie. Niet zomaar om dat te vertellen maar om aan te geven wat nog belangrijk is... om dingen nog te bespreken met elkaar, hoe moeilijk ook... Ze had me laten huilen, verschillende keren. Dan zegt ze dat ik niet moet huilen en ik zeg; doe ik ook niet!!! En ze zei dat ik zo mooi huil.... Ik voel echt dat ze begaan is met mij... voelt fijn...

Nou, de bloeduitslagen...... Chemo kan niet doorgaan op woensdag, de witte bloedlichaampjes zijn te laag. Rond de 900....Ik stond perplex! Dat had ik helemaal niet verwacht omdat ik me lichamelijk heel goed voel naar omstandigheden... (met kleine uitzonderingen)... Het betekent dat mijn lichaam zichzelf nog niet goed genoeg  heeft hersteld voor een volgende dot vergif... Belachelijke reactie maar ik dacht: joepie! Woensdag VRIJ!!! Hoezo beu?

In de auto naar het ziekenhuis was ik stil en huilde. Kon niet stoppen. Bijna daar vroeg Marco: "gaat het?". Ik knikte en wees. Naar het nummerplaat van de auto voor ons... ***-BEU-***

Ja hoor...'t loopt weer...

Alweer geen zin in chemo vandaag. Het was gelukkig snel gebeurd, 3 uurtjes. Dat komt omdat Dr. Geboers het gisteren al had vrijgegeven omdat mijn bloed goed was. Dat scheelt weer tijd van labo.

Heb me helemaal afgesloten van andere jeppende 'lotgenoten' die vol overgave zaten te vertellen net alsof het om iets leuks gaat... Ik denk bij mezelf wacht maar, tot jullie wat verder in het proces zijn. Ik denk ook dat ik er anders bijzit omdat mijn omstandigheden anders zijn. Zij zijn nog in de waan dat ze gaan genezen, of hebben in ieder geval nog die hoop. Ik weet dat het voor mij anders is... ik ga hieraan dood en ik weet niet hoelang ik nog heb... Soms ben ik boos op de buitenwereld. Alles draait gewoon door. Ach, het is niet uit te leggen.......  Ik probeer te genieten van alles en nog wat. En dat lukt vaak ook wel. 

Maar het is constant aanwezig in mijn hoofd....

maandag

off-day...........

maandagochtend...

Zó NIET LEKKER!!!! Alweer!

Ct scan...

Pfff. Ik ben er.... ziekenhuid in Geel. Voor een CT scan...Voel me zo niet lekker. Kost me moeite met opletten in 't verkeer en ik wil alleen maar één ding... terug naar bed!!! Slap. Energieloos. Pijnlijk en stram lijf. Droge mond. Ook al geen koffie. Moet nuchter zijn.... misschien is dat het gewoon...... I need a coffee!!!!!!!!!

In de wachtkamer laten ze je eerst gedurende een uur een liter water drinken.... En dan ook nog eens zo'n rottige inspuiting in mijn arm! Contrastvloeistof...